1933 йилда “Катта қаъни” даҳасида таваллуд топган Соиб ака Содиқов ибратли ҳаёт йўлини босиб ўтди. Меҳнаткаш, самимий бўлган бу йигит отасиз ўсди, укаси ва синглисининг оёққа туриб олишларига кўмак­лашиб, укасининг олий маълумотли бўлиши учун астойдил жон куйдирди.
Ҳаёт синовлари олдида бош эгмаган йигит ўз олдига олий мақсадни қўйган эди. У ўз орзуига эришиш йўлида Тошкент тиббиёт инс­титутига ўқишга кирди. Шу билан бирга санитар, кичик тиббий ходим бўлиб ишлади. Соиб аканинг пешонасига опам Басоат опа ёзилган экан. Икки тиббиёт ходимининг умр йўллари бирлашиб, уларнинг бири жарроҳ, иккинчиси туман бош фтизиатри – сил касалликлари шифокори бўлиб, умрларининг охиригача Зангиота тумани аҳолисига хизмат қилишди.

Болалигимда кўпинча жиянларимга қараб туриш учун уларнинг уйига борардим. Икки ҳамкасбнинг тиббиёт борасидаги тортишувларининг кўп бора гувоҳи бўлганман. Уйларига ярим тунда ҳам беморлар нажот сўраб келишарди. Шунда улар ҳеч оғринмай, ширин сўзлар билан беморнинг кўнглини кўтаришар, керакли муолажаларни қилиб, тегишли тавсияларини беришарди. Беморларнинг яқинларининг юз-кўзларидаги чексиз миннатдорчилик туйғулари ҳамон улар ҳақидаги хотираларимизнинг бир четини ёритиб туради.

Кейинчалик мен ҳам орзуларим ушалиб оқ халат кийдим, улардан жуда кўп нарсаларни, аввало, беморларга бирдек ғамхўр, ширинсўз бўлишни, ҳар қандай шароитда ҳам қўлидан келган ёрдамни аямасликни ўргандим. Соиб акани тумандошлари ҳамон яхши инсон, тажрибали, қўли енгил шифокор сифатида ёдга олишлари бежиз эмас. Уни ҳамқишлоқлари бекорга “Қиш­лоқ луқмони” дейишмасди. Соиб ака наин­ки олий тоифали жарроҳ, бурун, томоқ, қулоқ касалликлари шифокори, травматолог, терапевт, балки табобат илмидан бохабар бўлган табиб ҳам эди. У Абу Али ибн Сино табобатини чуқур ўрганган ва кези келганда қайси касалга нима даво бўлишини айтарди.

Соиб акани ҳар гал эслаганимда у ҳақида ширин хотиралар жонланаверади. Унинг қўлидан даволаниб кетган юзлаб беморлар, уларнинг чексиз миннатдорчиликлари Соиб аканинг беминнат меҳнатларига берилган муносиб баҳо эди. Соиб ака ортидан яхши из, Гулчеҳра, Гулузра, Дилфуза, Акром каби шифокорлар, Баҳром каби химик-технолог қолдирдики, улар бугун ота-оналари ишини давом эттириб, эл олқишини олишмоқда. Набиралар ичидан чиққан шифокорлар эса сулола ишини давом эттиришмоқда.

Гулнора РАСУЛОВА,
олий тоифали ЛОР шифокори.