Зайнаб қорни тўйгач, ширин уйқуга кетган йўргакдаги чақалоғини бағрига босганча ётоқхонасининг деразаси ёнига келиб, ташқарига назар ташлади. Кундузлари кўп қаватли уйнинг ойнасидан олис-олисларга боқиш, қаторлашиб турган кўп қаватли уйлар, йўллар, узоқ-узоқлардан кўзга яққол ташланаётган далалар унга алоҳида завқ бағишлар, қалбига қандайдир сокинлик зилол сувдек оқиб кириб, борлиғини яшнатиб юборарди. Ҳозир эса тун. Аскарлардек тизилиб турган...
Бўлак бўлиб чиқиб кетишган овсинларининг йиғилишиб келишганлиги кенжа келин Умиданинг тунд чеҳрасини ёриштириб юборди. Уларни ошхона томон етаклади. Узун стол устида кун бўйи ёйилиб ётадиган қолдиқ егуликларни наридан-бери йиғиштирган бўлиб, овсинларини ўтиришга таклиф этди. Стол устига у-бу нарсалар қўйиб, термосдаги чойдан қуйиб узатди. – Зап келибсизлар-да, – деди у стулга ўтираркан. – Жуда зерикиб, ичим...
Алишер Навоий “Насойим ул-муҳаббат” асарида ўнлаб ҳол соҳиблари, шариат олимлари, тариқат эгаларининг фазилатларидан сўзлайди. Навоийнинг назари тушиб, қаламга олган улуғ зотларнинг ҳалимлиги, тозалиги, саҳовати, собирлиги, содиқлиги ва бошқа гўзал фазилатлари “кўпдурки, агар шарҳин қилса, яна бир китоб ясамоқ керак”. Ҳазрат Навоий ортиқча тафсилотларга, шарҳ ва изоҳларга берилмайди, жуда қисқа жумлаларда бу улуғ тоифанинг ибратли ҳаётидан...
Ана, яна ёмғир ҳам ёға бошлади. Осмондан шошилиб тушаётган минг-минглаб биллур томчилар ерга етиб келганига шукроналар айтиб, она замин бағрига сингмоқда. Ҳеч эътибор берганмисиз, ёмғирда ҳеч нарса билан тенглаштириб бўлмайдиган бир ифор бор. Ёмғир ёғаётганда ташқарига чиқиб тўйиб-тўйиб, чуқур нафас олинг, вужудингиз ўзгача яйраб кетади. Бу ифор шундайин қудратли кучга эгаки, у асаб тизимига тинчлантирувчи...
Бир маҳалла раисасининг қайнонаси вафот этди. Телеграм канали таъзия билдиришларга тўлиб кетди. Эртаси куни каналда яна бир ҳамдардлик пайдо бўлди. Қайсидир бир маҳалла раисининг зиёли ўринбосари шундай деб ёзганди: “Ўғилой онахонни вафоти муносабати билан таъзия изҳор этаман”. Юрагим “шув” этиб кетди. Кеча оқсоқолнинг қайнонаси вафот этганди, бугун унинг ўзи оламдан ўтибдими?! Кейин билсам… Шу ўринда...
Боши ўтган сонда Собира ҳам учта ёш боласи билан уйда ўтириб қолди. Болалар авжи “Ейман, ичаман” деган ёшда. Шу сабаб битта Ҳамдамнинг топгани кўп ҳолларда рўзғорга юқ ҳам бўлмай қоляпти. Аммо шунисигаям шукр. Кўрсатганига, кўрганига шукр. Ахир ўзи эмасмиди шу ёлғиз ўғли Ҳамдам билан йигирма уч ёшида бева қолиб кетганда кунда дуо қилиб фарзандининг камолини...
Муяссар опа тилла тўла хум топиб олгандек ўзида йўқ хурсанд эди. У туни билан ширин хаёллар оғушида бир ухлаб, бир ухламай тонг орттирди. Ора-орада кўзи илиниб кўрган тушлари ҳам бири-бирига ўхшаш, бири-бирини тўлдирган каби эди. Барчаси кеча ҳамкасби Дилрабо қилган қўнғироқдан бошланганди. – Опа, – деди Дилрабо одатий салом-аликдан кейин, – сизни хурсанд қиладиган янгилигим...
– Бўрилар уй ҳайвонлари ва одамларга ҳам ҳужум қиладиган ваҳший ҳайвон экан, уларни қириб ташласа бўлмайдими? – деб қолди бир куни 4-синфда ўқийдиган неварам. – Бўлмайди, – дедим, – у ҳам табиатнинг бир бўлаги. У нимжон, касалманд бўлиб қолган ҳайвонларга ҳужум қилиб, табиатни улардан тозалайди. Шунинг учун ҳам бўрини “ўрмон санитари” дейишади. Агар ўрмонда қушлар...
Ҳисоботлар, ахборотлар, шикоятлар… Охири кўринмайдиган ишлар. У столининг устидаги ҳали у, ҳали бу қоғозни олар, синчиклаб ўқиб чиққач, тепа қисмига алланималарни ёзиб, ижрога йўналтирарди. Булар одамнинг назарида шунчалик майда, кўзга кўринмас ишлар эди-ки, аслида кишибилмас вақт ўғирларди. У ишга шунчалик шўнғиб кетгандики, столи устидаги қўл телефонининг жиринглашидан бир чўчиб тушди. Қаради: онаси қўнғироқ қилаётганди. –...